شناس است يا خير ، دروغ مىگويد يا نه ؟ به حرام خود را آلوده مىكند يا نه . اگر فكر انسان متوجه اين چيزها شود ، عفو و گذشت در بين مىآيد ، اغماض در بين مىآيد . در نتيجه محبت ، صميميت ، عطوفت و مهربانى ، جاى بد بينىها ، عداوت‌ها ، كينه ورزىها و منّيت‌ها را مىگيرد . ترازو و مثقال گذاشتن ، انسان را حقير مىكند ، عفو و گذشت به انسان عظمت مىدهد . انسان بايد به‌سوى خدا حركت كند ، به‌سوى معنويت حركت كند ، محبت و دوستى خود را براى خدا مصرف كند . منّيت‌هارا كنار بگذارد ، منّيت ضعيف و ناتوان است ، زود شكست مىخورد ، زود انسان را به پرتگاه سقوط مىاندازد . اگر دوستى و محبت انسان براى خدا باشد ! آن‌گونه كه در حديث شريف ذكر شده است ، در جاىگاه بالايى قرار خواهد گرفت . « وَجَبَتْ مَحَبَّتِى لِلْمُتَحابِّينَ فِى » محبت من براى آنانى واجب است كه به‌خاطر من ، نسبت به هم‌ديگر محبت نشان مىدهد ، عطوفت و مهربانى نشان مىدهد . در اين صورت ، اگر از كسى سؤال شود براى چه با فلانى محبت مىكنى ؟ فورا مىگويد : براى اين‌كه او متدين است و خدا را دوست دارد . خداوند جل جلاله نيز چنين انسانى را دوست دارد و مىفرمايد : محبت شما برايم واجب شد ، دوستى شما برايم واجب گرديد ، من هم شما را دوست دارم . « وَجَبَتْ مَحَبَّتِى لِلْمُتَحابِّينَ فِى » براى آنانىكه به خاطر من ، در بين خود محبت مىكنند ، محبت من نيز بر آنان واجب مىشود . « وَوَجَبَتْ مَحَبَّتِى لِلْمُتَواصِلِينَ فِى » محبت من واجب است براى كسانىكه به‌خاطر من با هم‌ديگر وصل مىشوند ، براى